22 Mart 2013 Cuma

Uçmak Çok Sıradan


Büyümeyi reddedişim ve başarısız oluşum geliyor aklıma. Kabul edemedim bir türlü bu durumu, ama büyüdüm, büyüdük. Etrafımdakiler büyüdü, kravatlı falan insanlar var. Halbuki Peter Pan çocukluk kahramanımdı benim. Uçuyordu bir de o ama uçmak sıradan bir şey. Bu derdimi anlatsam da muhtemelen ilgisini çekmeyecek insanlar da olunca... Sustum. İçim gidiyor hala, arada bir ağlıyorum bile (ortalık yerde paylaşamayacağım bir şeydi aslında bu).

Seviyorum bu çocukluğu andıran, oyuncak ya da müzik kutusu sesi gibi sesleri kullanarak yapılan şarkıları. Hele bir de bunun gibi hüzünlü olanları daha çok seviyorum. Çocukluk her zaman sıcacık anne kucağında ya da sokakta mutlu mutlu "lalalalala!" diye gezmek, oyun oynamak değildi çünkü. Çocukken korkardık, mutsuz olurduk.

Kocaman kocaman insanlar olduktan sonra "gerçek" şeyler hissettiğimizde çocukluğumuza dönmüş gibi oluruz ya bir an, tam olarak o anı hatırlatıyor bana bu şarkı. İyi ya da kötü herhangi bir an. Bu da böyle bir hikayemdi işte :)

Tadını çıkarın dostlarım :)


Detektivbyrån - Vänerhavet




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder